[ الحديث 901 أداء الفرائض ] و فيه أيضا : باب « أداء الفرائض » عن محمّد الحلبي ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال اللّه تبارك و تعالى : ما تحبّب إليّ عبدي بأحبّ ممّا افترضت عليه . [ الحديث 902 إنّ العمل الدائم القليل على اليقين أفضل عند اللّه من العمل الكثير على غير يقين ] و فيه أيضا : باب « فضل اليقين » عن هشام بن سالم قال : سمعت أبا عبد اللّه عليه السّلام يقول : إنّ العمل الدائم القليل على اليقين أفضل عند اللّه من العمل الكثير على غير يقين .

--> صادق ( ع ) روايت شده كه و خلاصهء حديث آنست كه آن حضرت ( پس از ذكر درجات ايمان و اينكه سزاوار نيست تحميل نمودن بار سنگين درجهء بالا بر كسى كه در درجهء پست ايمان است ) بر اوى فرمود : مثلى براى تو مىآورم ، مرد مسلمانى همسايهء نصرانى داشت و او را بدين اسلام دعوت نمود و مزاياى آن را براى وى تشريح كرد ، پس آن نصرانى اجابت دعوت او نمود و مسلمان شد ، سپس مرد مسلمان سحرگاه نزد او رفت و بمسجدش برد و به نمازهاى مستحب و نماز صبح مشغول شدند ، هنگامى كه مرد تازه مسلمان خواست بمنزلش برود مرد مسلمان مانع شد و گفت تا ظهر كمى بيش باقى نمانده و بعد از آنكه نماز ظهر را خواندند و برخاست كه به منزل رود باز مرد مسلمان به او گفت تا عصر چيزى نمانده و او را از رفتن بازداشت و همچنين تا اينكه شب بعد از آنكه نماز عشاء را خواندند به منزل رفتند فرداى آن روز كه مسلمان باز بخانهء او رفت و به او گفت بيا برويم براى نماز ، نصرانى تازه مسلمان به او گفت كسى را كه وقت و فرصت او بيشتر از من باشد براى اين دين طلب نما ، زيرا من شخصى فقير و داراى عائله هستم ، پس حضرت صادق ( ع ) فرمود : آن مرد مسلمان نصرانى را در دين اسلام داخل نمود و نيز او باعث شد كه تازه مسلمان از دين بيزار و خارج گرديد . ( 1 ) 901 - و نيز در همان كتاب : باب « اداء فرائض » از محمد حلبى از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه خداى تبارك و تعالى فرموده : بندهء من در صدد جلب محبت من بر نيامده بوسيله‌اى كه آن وسيله نزد من محبوبتر باشد از آنچه بر او واجب نمودم ( واضح است كه واجبات و ترك محرمات اگر محبوبترين عبادات نزد خدا نميبود خداوند آنها را واجب نميفرمود ، زيرا واجب چيزى است كه خداوند هرگز به ترك آن راضى نيست ) . ( 2 ) 902 - و نيز در همان كتاب : باب « فضيلت يقين » از هشام بن سالم روايت شده كه گفت شنيدم از حضرت صادق ( ع ) كه ميفرمود : همانا عمل و طاعت كمى كه از روى يقين هميشه انجام داده شود نزد خداوند برتر از عمل و عبادت بسيارى است كه استوار بر اساس يقين ( صاحبش ) نباشد ( زيرا اخلاصى كه روح عبادت است يافت نشود جز بواسطهء يقين ، و نيز يقين موجب آنست كه پيوسته آن عبادت را انجام دهد ) .